W 2004 roku świat obiegła wieść o odkryciu grafenu – tajemniczej substancji będącej pewną odmianą węgla – ma ona postać płaszczyzny zbudowanej z atomów węgla ułożonych w strukturę przypominającą plaster miodu (podobnie jak grafit z tym, że grafit tworzy wiele takich płaszczyzn). Grafen zrobił rewolucję ze względu na jego niektóre właściwości, takie jak elastyczność, wytrzymałość, wysokie przewodnictwo cieplne i elektryczne, przezroczystość i in. Pomimo wszystkich tak poważnie brzmiących rzeczy pierwotnie był on badany dość prymitywną metodą – naukowcy ścierali na papierze ołówek rysując, co popadnie a następnie taśmą klejącą odrywali wierzchnie warstwy swojego dzieła i wkładali pod mikroskop.

Matka Natura i Królowa Nauk mają wiele wspólnego, a nawet więcej niż może się nam wydawać. Przykładem wybitnie dowodzącym słuszność tej teorii zdają się być rośliny kwiatowe, u których wzrost następuje wzdłuż linii spiralnych, a liczba ich płatków wyraża się którąś z liczb z ciągu Fibonacciego. Przykładowo jaskry mają po 5 płatków, kwiaty sangwinarii po 8, kwiaty wielu gatunków z rodzaju starzec po 13, astry często po 21, niektóre złocienie po 34, a aster nowoangielski ma ich 55 lub 89. Ponadto liczby Fibonacciego często powtarzają się w opisach budowy owoców i warzyw. Na przykład przekrój poprzeczny banana jest pięciokątem.

Muszla jest pewnego rodzaju rezonatorem – w jej wnętrzu zbierane są dźwięki z otoczenia (na przykład odgłos wiatru), które wprawiają w drgania cząsteczki powietrza w jej wnętrzu. W ten sposób odgłosy z zewnątrz ulegają wzmocnieniu a następnie odbiciu. Każda muszla korzysta przy tym z własnej częstotliwości, a więc ma własną wysokość dźwięku, na której powietrze drga najsilniej – podobnie jak w instrumencie muzycznym. Niepoprawną jest zatem opinia, że przykładając do ucha morską muszlę słyszymy „zaklęty” w niej szum morza. Słyszymy w niej odbicie dźwięków pomieszczenia, w którym znajdujemy się w danej chwili.

Przeciętna chmura kłębiasta ma objętość kilku kilometrów sześciennych – precyzując jednak mówimy o objętości kropel wody znajdujących się pomiędzy parą wodną. Przypuszczając, że chmura ma objętość jednego kilometra sześciennego a w jednym metrze znajduje się 1 gram wody daje nam to łącznie ciężar wielkości tysiąca ton. Obrazując więc wagę chmury, możemy ją porównać do około stu słoni afrykańskich. Dlaczego więc taki ciężar unosi się w powietrzu? Ponieważ woda znajdująca się w chmurach jest lżejsza od suchego powietrza o tej samej objętości.

12 kwietnia 1961 roku Jurij Gagarin jako pierwszy człowiek odbył lot kosmiczny po orbicie Ziemi. Jeszcze przed startem jego rakiety prasa miała przygotowane trzy wersje artykułu na temat finału tej misji kosmicznej – jeden, gdyby kosmonauta szczęśliwie wylądował, drugi na wypadek awarii statku i trzeci w razie śmierci Gagarina. Jednak po niespełna dwóch godzinach lotu statek kosmiczny „Wostok 1″ szczęśliwie wylądował cały na powierzchni Ziemi.